در سوک عزیزان (قباد):

ای کاش که جای آرمیدن بودی
یا این ره دور را رسیدن بودی

کاش از پی صد هزار سال، از دل خاک
چون سبزه، امید بردمیدن بودی

افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد
وز دست اجل، بسی جگرها خون شد

افسوس که نامه جوانی، طی شد
وان تازه بهار زندگی، دی شد

آن مرغ طرب که نام او بود «قباد»
فریاد ندانم که کی آمد و کی شد