در سوک عزیزان:

اگر از میان ما، زودتر از همه، زندگی تو را فرصت زنده بودن، به اتمام نمی‌رسانید، چیزی از آسمان و زمین کم نمی‌شد؛
ماندن تو باری بر دوش زمین اضافه نمی‌کرد؛
شادی‌ات از شادی کسی نمی‌کاست؛
و غمت اندوه جهان را فزونی نمی‌داشت؛
تنها و تنها سالیانی بیشتر؛
سالیانی که برای تاریخ به سان لحظه‌ای چشم بر هم زدن است؛
اینکه تنها حضورت کمی ادامه می‌داشت؛
مانند درختانی که همسالان تواند؛
یا بناهایی که شاید اکنون مانند آنها خسته و باوقار سال‌های میانسالی را می‌گذراندی؛
همین تعداد کافی بود؛
لازم نبود حتی به سان کوهی قرنها پابرجا باشی؛
این روزهای بیشتر از روزگار، چیزی نمی‌کاست؛
این روزهای بیشتر، به ما چه چیزها که نمی‌افزود؛